Taste of Hops on tour 2025

Elk jaar maakt het bestuur van Bier in Zeeland een ‘inkoopreisje’. Een heerlijk snoepreisje uiteraard… Met een route langs diverse brouwerijen en kloosters. Waar bij voorkeur alleen aan de deur wordt verkocht, of bij het brouwen geen doorsnee methoden en technieken worden toegepast. Of waar anders toch in elk geval goed kan worden geluncht!  Alles slechts voor onze roeping uiteraard.

In 2024 werd nog de fraaie Noord Franse regio van Nord Pas de Calais en de Côte d’Opale bezocht. Prachtige akkers bij de krijtrotsenkust, groene moerassen, oude stadjes en fraaie heuvels, een schitterende entourage om een vijftal lokale brouwerijen te bezoeken en rijkelijk gevarieerde Franse bieren te vinden. We hebben er tijdens het festival in mei en daarna nog regelmatig tijdens de Proeftafels in Reynaert van mogen genieten. Brasserie Noyon (2 Caps), Westboek Brewery (Bergues), Abbaye de Clairmarais, Anosteké (Brasserie du Pays Flamand), Thiriez (Ekelsbeke), allemaal pareltjes.

Het mag dan ook weinig verbazing wekken dat voor 2025 een uitdaging bestond om weer een toer te bedenken die aan onze wensen en verwachtingen zou voldoen. Dit temeer omdat voor het eerst ook Maurits mee zou kunnen, die eerder steevast tegengehouden werd door zijn werk voor Muziekpodium Zeeland. Gezien zijn uitgesproken smaakvoorkeuren was een hoge culinaire maatvoering zeer gewenst.

Ons oog viel op de Taste of Hops Tour in de regio Poperinge, België’s voornaamste hopstreek.

Hoppescheuten: een vermaarde delicatesse, waarvoor chef-koks in de rij gaan staan. En een Keurbroederschap, ja, dat sprak ons wel aan ! Zo zien wij onszelf ook: kritisch maar eendrachtig

Dus hebben wij al op de fiets gezeten, waarvan een enkeling zelfs elektriek ondersteund, op een prachtige zonrijke zaterdag in maart deelgenomen aan deze tocht. Het woei voor die streken bescheiden, maar nog altijd Beaufort 4 a 5, en de weg was op zijn minst vals plat of zelfs licht heuvelend. De gids was een gepensioneerd docent die alles wist van de streek en de status voerde van ‘Gemachtigd Opzichter’, met fluitje.  Deze mag het verkeer niet regelen maar wel stilleggen. Zoals wel vaker met onlogische regelingen, werkte dit prima, zeker op de kleine landwegen die we volgden.

De eerste ontvangst was bij boerderij De Hopbel, door boerin Annebel, voor een uitleg over het telen en oogsten van hop, net ten Westen van de stad Poperinge. In totaal zijn er in de Westhoek achttien hoptelers, allemaal familiebedrijven. Hop uit België mag een eigen logo gebruiken, onder het motto:

Daarna ging de tocht via een tussenstop bij een van de honderden oorlogsbegraafplaatsen in de Westhoek naar landgoed Kasteeldomein De Lovie in de Sixtusbossen, met een sociale werkplaats. Men neemt van hoptelers oude wortelstelsels van de hop over, die na circa 25 jaar gerooid worden. Men plaatst die in verwarmde bakken en éénmaal lopen die stokken weer uit, waarna men hopscheutjes in de aarde kan vinden. In december probeert men de eerste scheuten te oogsten, want de prijs kan dan oplopen tot duizenden euro’s per kilo ! Omdat het de laatste dag van het seizoen was, waren de scheutjes in hoeveelheid wat beperkt, maar zeker bijzonder van smaak.

Als gerechtjes kregen we een drietal koude bordjes:

We dronken er een witbiertje bij van Leroy te Boezinge, of, voor de liefhebbers, een hoplimonade (voorwaar niet slecht). Maar tarwebier is zacht en rinzig, waardoor de smaak van de hopscheuten mooi overeind blijft.

Vanaf deze plek was het slechts een steenworp rijden naar de volgende plek : Onthaalboerderij Lemahieu in Vleteren. We kregen hier een hoofd(lunch)gerecht, zeer tot genoegen van Renny, onze lunchdeskundige. Kalkoen met gebonden jus en groentjes en, uiteraard, hoppescheuten. Maar nu een wat flinkere portie. Volgens goed Belgisch gebruik werd wijn geserveerd, maar gelukkig waren er wat brutale Hollanders die om bier vroegen. Men had ‘bleek’ en ‘bruin’: een Tripel Plukker van brouwerij De Plukker met Pilgrim-hop, of een heerlijke dubbel 8 van Westvleteren. En topen weer op de fiets….  Leuk was dat buiten nog de boer op ons gezelschap stond te wachten. Hij vertelde dat de scheuten die we kregen dezelfde ochtend waren geplukt in het veld. Niet aan oude maar aan jonge planten !  Elke plant maakt in het voorjaar gemiddeld negen scheuten aan, waarvan er maar drie gebruikt worden om langs de draden omhoog te worden geleid voor de hopgroei. Dat moet overigens rechtsdraaiend, want anders raakt de plant de weg kwijt. De groei gaat met gemiddeld  10-25 cm per dag. Maar die andere zes scheutjes kan men in de grond opgraven voor de kok. Wat een werk !

In een opperbeste stemming vervolgden we onze weg naar de volgende plaats, alwaar een lokaal dessert zou worden gepresenteerd. B&B Pahilleke, in de bossen bij Abdij Sint Sixtus te Westvleteren. Men maakt er eigen jams en honing, er is een mooi terras in het veld, en we kregen Poperingse Mazarinetaart, een briochedeeg overgoten met stroop en boter, besprenkeld met kaneel. In Poperinge zijn geen bakkers meer die dit maken; het gebeurt nu in de keuken van het vermaarde restaurant Terminus, ‘op de schreef’ zoals men dat noemt (aan de grens) met Frankrijk, aan de zuidzijde van Poperinge. Een enorme keuken vol met koeien en patatten van eigen boerderij, ook een bezichtiging waard.

Omdat we vanaf die plek nog slechts via een mispad door het bos naar ‘In de Vrede’ bij de abdij moesten rijden, waar het altijd druk is, bedankten we onze zeer bevlogen gids alvast voor de mooie tocht. Hij wilde zich niet onbetuigd laten en liet ons daarom nog de ondanks frequente bezoeken aan de abdij bij ons niet eerder opgevallen Mariagrot zien. Daar brandden heel wat kaarsjes….

We eindigden met een Blond, een 8 of een 12, om dan nog een kilometertje of wat terug te fietsen. Waarbij de elektrisch ondersteunde fietsers uiteindelijk toch absoluut hun gelijk haalden

Op de fiets was er uiteraard niet veel ruimte, maar we hebben iets van De Ranke meegebracht. De naam van die bekende brouwerij in Dottignies (Dottenijs, net over de taalgrens bij Kortrijk) verwijst naar de hopplant en men gebruikt er alleen hele – dus niet in pallets geperste – hopbellen. Het werd de minder bekende San Francisco Porter, een mooi gebalanceerd zoetbitter donker bier van gebrande mout, op Amerikaans / Engelse wijze. Geen allemansvriend, voor liefhebbers van donker bier.

En een mooie aanvulling op de andere bieren die Bier in Zeeland dit jaar schenkt : de Passiebloem Primeur (nieuw), de Korenbloem primeur (gerijpt en daardoor prachtig geëvolueerd), de Kiekendief (exclusief gemaakt voor café Verdronken Land door brouwerij Den Emma) en Ter Haghen Tripel.